Ο ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει η επαναφορά της υγειονομικής διάταξης η οποία χρησιμοποιήθηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 2012 για τη βαρύτατη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων 27 οροθετικών γυναικών, οι οποίες υποχρεώθηκαν σε τεστ για τον ιο ΗIV, στη συνέχεια διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν για πολλούς μήνες.

Τα δικαστήρια απάλλαξαν τις γυναίκες αυτές από τις βαρύτατες κατηγορίες που τους αποδόθηκαν, ενώ πολλές σήμερα βρίσκονται σε διαδικασία αποζημίωσης από το ελληνικό κράτος και προσφυγής σε ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Πολλά ακόμα άτομα, θεωρούμενα ως εκδιδόμενα χωρίς αποδείξεις αλλά και χρηστες ενδοφλεβιων τοξικων ουσιων  και μετανάστες – μετανάστριες, στο πλαίσιο των ρατσιστικών επιχειρήσεων «Ξένιος Δίας» έχουν υποχρεωθεί σε λήψη αίματος, από επίορκους γιατρούς του ΚΕΕΛΠΝΟ για πολλούς μήνες μετά τις αρχικές συλλήψεις και φυλακίσεις γυναικών. Οι γιατροί αυτοί ελέγχονται σήμερα για παράβαση καθήκοντος, ενώ το ΚΕΕΛΠΝΟ ελέγχεται επίσης για αντιδεοντολογική δραστηριότητα.

Η συγκεκριμένη διάταξη, με τα λόγια του επίσημου κειμένου που υπογράφει ο υποτιθέμενος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, αναφέρει επί λέξει:

«ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

Καταργούμε την με υπ αριθμ πρωτ. Γ.Π.οικ.39728/30-4-13 απόφαση,

«Κατάργηση Υγειονομικής Διάταξης ΓΥ/39Α»
(ΦΕΚ 1085/Β/30-4-13)

και επαναφέρουμε σε ισχύ την υπ.αριθμ. ΓΥ/39Α Υγειονομική Διάταξη

«Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών  νοσημάτων»
(ΦΕΚ 1002/Β/2012).

Καλούμε το λαό να συνειδητοποιήσει ότι η δημόσια υγεία απειλείται σήμερα από τις θανατηφόρες πολιτικές του μνημονίου που κάνουν τους δείκτες υγείας της χώρας μας να καταρρέουν από τη μια (βλέπε αύξηση αυτοκτονιών, βρεφικής θνησιμότητας κ.ο.κ.) και από την άλλη διαλύουν κάθε θεσμό δημόσιας περίθαλψης και θεσπίζουν πολλαπλά εμπόδια στην πρόσβαση στις αποδυναμωμένες αυτές δημόσιες υπηρεσίες σε κάθε ευάλωτη μερίδα της κοινωνίας (ανασφάλιστοι, άνεργοι, μετανάστες). Η Ελληνική κοινωνία  δεν απειλείται σημερα  από κάποιους αποκλεισμένους πληθυσμους που το κράτος θέλει να καταστήσει αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει τις ευθύνες του για τη δραματική επιδείνωση του επιπέδου υγείας του συνόλου του πληθυσμού στη χώρα.

Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί παρά μόνο με δημοκρατικούς τρόπους: όταν δηλαδή όλοι οι πολίτες, αποκτήσουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται αλλά και όταν γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματά όλων και ιδιαίτερα των πλέον ευάλωτων όταν βρίσκονται στη διαδικασία εξετάσεων και παροχης ιατρονοσηλευτικων υπηρεσιων

 Κανείς και καμιά δεν πρέπει να καθησυχάζει όταν οι παραβιάσεις γίνονται δήθεν για τα «πρεζόνια» ή για τους φορείς ή νοσούντες και νοσούσες από λοιμώδη νοσήματα,.  Ολες και όλοι πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ίδια αυτά υπουργεία της μνημονιακής βαρβαρότητας που επιδιδονται στο κυνήγι μαγισσών των οροθετικών γυναικών, είναι εκείνα που κόβουν βασικές υπηρεσίες από το λαό, μειώνουν τη χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και ακολουθούν την ανθρωποκτόνα πολιτική των μνημονίων. Όταν φορείς δημόσιας υγείας όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ ή άλλοι αντί να χρησιμοποιούνται για τη στήριξη των πλέον αδυνάτων σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής κρίσης με αναπόδραστες επιπτώσεις στην υγεία τους, αντιθέτως μετατρέπονται σε διεφθαρμένους μηχανισμούς καταστολής, παραβίασης κάθε ιατρικής δεοντολογίας και σκοτεινών συναλλαγών με τα κυκλώματα της παρανομίας και της διαφθοράς, ολοι και ολες πρεπει να ανησυχουμε..

 

Είναι ντροπή για τον ελληνικό λαό και για τις λαϊκές τάξεις να έχουμε έναν ακροδεξιό και επικινδυνο για τη δημοσια υγεια υπουργό υγείας και μια τέτοια κυβέρνηση. Ο αγώνας πρέπει να είναι καθολικός για να φύγουν αυτοί και τα μέτρα τους.

Από πλευράς μας, θα κάνουμε όλες τις κινηματικές αλλά και νομικές ενέργειες για να ξανακαταργηθεί η υγειονομική διάταξη, με ορίζοντα όλο το φάσμα των υπηρεσιών υγείας που περικόπτονται έως και εξαφανίζονται για τις λαϊκές τάξεις, και παραμένουν ενεργές μόνο για όσους και όσες έχουν να πληρώσουν  πολυτελείς υπηρεσίες.

Αθήνα, 2-7-2013

Αυτοκτονία Μαρίας Θεοδωράκη στις φυλακές

               Δελτίο Τύπου

   16 Απριλίου 2013

 Αυτοκτονία Μαρίας Θεοδωράκη στις φυλακές

Με λύπη πληροφορηθήκαμε ότι την Τρίτη 16 Απριλίου η Μαρία Θεοδωράκη, κρατούμενη στη ΔΦΚ κρεμάστηκε με το σεντόνι της δίνοντας τέλος στη ζωή της.

Τη Μαρία γνωρίσαμε πριν από μερικούς μήνες στο πλαίσιο των εβδομαδιαίων επισκέψεων της Πρωτοβουλίας μας στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Παρότι δεν ανήκε στην ομάδα των διαπομπευμένων γυναικών, εντούτοις συμμετείχε στις συναντήσεις της Πρωτοβουλίας μαζί και με άλλες οροθετικές γυναίκες που κρατούνται στην «ειδική» όπως την αποκαλούν πτέρυγα για αυτή την «κατηγορία». Εκτός από την επιβαρυμένη υγεία της, λόγω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών αλλά και εξαιτίας της  οροθετικότητας, η Μαρία μας είχε πει ότι έπασχε από βαριάς μορφής ψυχική νόσο την οποία προσπαθούσε να αντιμετωπίσει με τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Στις συνθήκες ωστόσο της φυλακής, η κατάστασή της επιδεινώθηκε σε σημείο που πολλές φορές δεν μπορούσε να ελέγξει καθόλου την επιθετικότητά της, τη βασική αιτία που σύμφωνα με την ίδια την είχε οδηγήσει στη φυλακή (το κατηγορητήριο ήταν σωματικές βλάβες και ένοπλη ληστεία).

Ανεξάρτητα από το όποιο κατηγορητήριο τη βάραινε, η Μαρία ήταν πρωτίστως μία σοβαρά διαταραγμένη γυναίκα με πλήρη επίγνωση της κατάστασής της και ζητούσε απεγνωσμένα να ακουστεί. Πάντες ωστόσο εκώφευαν, η διεύθυνση των φυλακών, οι γιατροί που τις έδιναν τα φάρμακα, καθώς και πολλοί υπεύθυνοι, περισσότερο ή λιγότερο ειδικοί.

Μόλις δύο εβδομάδες πριν τον τραγικό θάνατό της, είχε αποπειραθεί και πάλι να αυτοκτονήσει χαρακώνοντας το λαιμό της μπροστά στη μητέρα της που την είχε επισκεφθεί. Μετά το αιματηρό περιστατικό μεταφέρθηκε στο Δαφνί, για να επιστρέψει ωστόσο λίγες μέρες αργότερα πίσω στη φυλακή, όπου τελικά «κατάφερε» να δώσει τέρμα στη ζωή της.

Οι αυτοκτονίες στις φυλακές είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο. Απέναντι στη στέρηση της ελευθερίας, τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης, τη βία και τη διαρκή πίεση είναι πολλοί και πολλές που δεν αντέχουν. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά για όλους εκείνους και εκείνες, που για λόγους υγείας και ανεξάρτητα από το κατηγορητήριο που τους βαραίνει δεν θα έπρεπε να βρίσκονται καν στη φυλακή. Η θέση ενός επιβαρυμένου ψυχικά ατόμου, ενός άρρωστου δεν είναι η φυλακή. Η Μαρία δεν θα έπρεπε να είναι στη φυλακή αλλά κάπου που θα φρόντιζαν για την εύθραστη υγεία της, οι οροθετικές κρατούμενες δεν θα έπρεπε να βρίσκονται σε «ειδική» πτέρυγα φυλακών αλλά στο νοσοκομείο των φυλακών όπως και οι υπόδικοι οροθετικοί άνδρες. Η Δήμητρα Ματάλα, που πέθανε στις γυναικείες φυλακές του Ελεώνα στη Θήβα τον Ιανουάριο, εξαιτίας χρόνιας αναπνευστικής πνευμονοπάθειας, δεν θα έπρεπε να ήταν στη φυλακή αλλά σε νοσοκομείο.

Όσο η πολιτεία αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της, όσο το κοινωνικό κράτος αποδομείται στο όνομα μνημονιακών πολιτικών, όσο το κράτος προνοίας γκρεμίζεται και αντικαθίσταται από μηχανισμούς δημόσιας τάξης και καταστολής, η πολιτεία δεν φέρει απλώς ευθύνη για την απώλεια ανθρώπινων ζωών όπως της Μαρίας, αλλά γίνεται συνεργός.

Η Πρωτοβουλία μας δηλώνει ότι θα συνδράμει δικαστικά την οικογένειά της στην περίπτωση που θελήσει να προσφύγει στα δικαστήρια για τη διαπίστωση των πράξεων και παραλείψεων που οδήγησαν τη Μαρία στην αυτοκτονία και για τη δίωξη όσων προέβησαν και υπέγραψαν τις σχετικές αποφάσεις.

επικοινωνία: diokomenesorothetikes@gmail.com

 

Αθωώθηκαν οι τελευταίες 5 φυλακισμένες οροθετικές γυναίκες

12 Μαρτίου αποφυλακίζονται οι τελευταίες 5 από τις 27 γυναίκες που διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν στις αρχές Μαίου, μετά την παμψηφεί αθωωτική απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στις 11 Μαρτίου. Άλλες 16 είχαν ήδη αποφυλακιστεί αφού η κακουργηματική κατηγορία δεν άντεξε ούτε στα δικαστικά συμβούλια και κατέπεσε σε πλημμέλημα για το οποίο θα δικαστούν ελεύθερες.

Έτσι, κλείνει ο κύκλος των φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, ενώ έχει ανοίξει εδώ και μήνες ο κύκλος της «επόμενης μέρας» για όσες αποφυλακίστηκαν σταδιακά, εδώ και μερικούς μήνες, αφού καταρρίφθηκαν όλες οι βαριές κατηγορίες εναντίον τους, που δεν μπόρεσαν να σταθούν σε κανένα δικαστήριο.

Η «επόμενη μέρα» γι’ αυτές τις δυστυχισμένες υπάρξεις που έχουν να πολεμήσουν με τον δικό τους «εσωτερικό εχθρό», τον «δαίμονά» τους, είναι χειρότερη από την προηγούμενη μέρα της φυλάκισής τους. Θύματα της τοξικοεξάρτησης πριν τη διαπόμπευσή τους, έχουν σήμερα να πολεμήσουν και ενάντια στις επιπτώσεις της διαπόμπευσής τους, της βαρύτατης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και της απόρριψής τους από μια πολιτεία που θυσίασε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα 27 οροθετικών και τοξικοεξαρτημένων γυναικών στην προεκλογική εκστρατεία του διδύμου «Λοβέρδου-Χρυσοχοίδη», και στην προσπάθεια να καθησυχάσουν τους πορνοπελάτες με το «επιχείρημα» της «απόσυρσης» από τις πιάτσες των «εκδιδομένων γυναικών», των φορέων του ΗΙV/AIDS. Ότι οι γυναίκες αυτές εκδίδονταν δεν αποδείχθηκε ποτέ, και δεν το δέχθηκε κανένα δικαστήριο.

Στη σημερινή δίκη, μάρτυρες υπεράσπισης ήταν δύο μέλη της Πρωτοβουλίας μας, η Πόπη Μέλλιου και η Ελένη Σπαθανά (που είναι και μέλος της ομαδας δικηγόρων για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών/μεταναστριών) που υπεράσπισαν με τον καλύτερο τρόπο τις γυναίκες που δικάζονταν, ενώ οι τέσσερεις συνήγοροι υπεράσπισης στηλίτευσαν τις προεκλογικές σκοπιμότητες της σύλληψης και της διαπόμπευσης, σύμφωνα και με την ανάλυση της πρωτοβουλίας μας, και βοήθησαν αποφασιστικά στην αθώωσή τους.

Η «επόμενη μέρα» είναι η φτώχια και η ανεργία για όσες τυχόν θελήσουν και προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τη ζωή στο δρόμο και στην αυτοκαταστροφή, είναι οι οικογένειές τους σε χειρότερη κατάσταση λόγω της διαπόμπευσής τους (ο πατέρας της μιας έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δουλέψει, τα αδέλφια μιας άλλης έχασαν τη δουλειά τους και λοιπά), γυρίζουν σε σπίτια με κομμένο ηλεκτρικό ρεύμα, με δυσκολία ακόμα και για την τροφή.

Το μόνο που μένει είναι η αλληλεγγύη προς αυτούς τους ευάλωττους πληθυσμούς, από όσους και όσες έχουν τη δύναμη και τη θέληση για κάτι τέτοιο, μέσα στις συνθήκες συντριβής που έχει οδηγηθεί η κοινωνία μας και ο καθένας και η καθεμία μας ατομικά.

Τέλος, επαναλαμβάνουμε τα αιτήματα που είχαμε εξαρχής θέσει, προς την ανθρωποφάγα και γυναικοφάγα πολιτεία, δηλαδή την αποζημίωσή τους και την ηθική αποκατάστασή τους:

  • Αποζημίωση όσων φυλακίστηκαν αδίκα και εντελώς αβάσιμα για ηθική βλάβη.
  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική ευθύνη  στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολικη, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας  για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.    

11 Μαρτίου 2013

 

 

 

Δελτίο Τύπου

 

14 Ιανουαρίου 2013

 

Κατέρρευσε με πρόσφατη δικαστική απόφαση (7-1-2013) όλο το κατηγορητήριο εναντίον τριών από τις οροθετικές γυναίκες που έμειναν οκτώμιση μήνες στη φυλακή, αφού πρώτα είχαν διαπομπευθεί από την αστυνομία και πολλά ΜΜΕ και παραπεμφθεί για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», δηλαδή για κακούργημα, που δεν στηριζόταν πουθενά. Οι σκληρές και εντελώς αθεμελίωτες διώξεις δεν άντεξαν ούτε στα δικαστικά συμβούλια ούτε στα ποινικά ακροατήρια. Αυτό δείχνει  η αθώωσή τους. Για μια τέταρτη μετατράπηκε η κατηγορία στο βούλευμα, από κακούργημα σε βαρύ πλημμέλημα. Αρκετές έχουν προσωρινά αποφυλακισθεί, ενώ 6 παραμένουν ακόμα μέσα, αλλά η κατάρρευση των κατηγοριών για τις τρεις είναι εύλογο να ακολουθηθεί από την αθώωση και των υπολοίπων, οι οποίες παραπέμπονταν για το ίδιο «κακούργημα». Λίγους μήνες νωρίτερα, ήδη η κατηγορία εναντίον μερικών από τις κρατούμενες είχε μετατραπεί σε «βαριά σωματική βλάβη», υποβιβάζοντας το αδίκημα σε βαρύ πλημμέλημα. Η «βαριά σωματική βλάβη» του κατηγορητηρίου προέρχεται από την οροθετικότητα, που αντί η πολιτεία να προστατεύει υγειονομικά και κοινωνικά τα θύματά της, αντίθετα τα διαπόμπευσε και τα έκλεισε φυλακή.

 

Και τώρα ποιος θα αποκαταστήσει την υπόληψη αυτών των γυναικών; Ναι, κι αυτές είναι άνθρωποι και όχι «περιττά σώματα» και δικαιούνται εξίσου το σεβασμό των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων τους. Γι’ αυτό το κακούργημα της διαπόμπευσής τους, που θα στοιχειώνει τις ίδιες, τις οικογένειές τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους ακόμα, ποιος θα πληρώσει; Η «υγειονομική βόμβα» την οποία επινόησαν  στην προεκλογική περίοδο του Μαΐου το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη δεν ήταν τίποτ’ άλλο από μια «βόμβα βαρβαρότητας» και προεκλογικής επίδειξης αναλγησίας και καταστολής, όπως είχαμε πει από την αρχή και επαναλαμβάνουμε. 

Για την άδικη κράτησή τους στη φυλακή για οκτώμιση μήνες ποιος θα τις αποζημιώσει; Ποιο κράτος και ποιες υπηρεσίες, ποιοι υπουργοί, ποιοι αστυνομικοί, ποιοι γιατροί, ποιοι εισαγγελείς θα ζητήσουν συγνώμη για τη συμμετοχή τους σ’ αυτο το κακούργημα και θα αποζημιώσουν αυτές τις βαριά τραυματισμένες υπάρξεις;

Ποια κοινωνία θα ξεσηκωθεί για να μην γίνουν ποτέ πια τέτοιες βαριές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, για να μην κυριαρχεί ο φόβος και ο βαθύτατος σεξισμός τον οποίο αξιοποίησαν και πολλαπλασίασαν οι «εμπνευστές» όλου αυτού του τραγικού σεναρίου που ισοπέδωσε δεκάδες γυναίκες από τις πιο ευάλωττες που υπάρχουν;

Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά. Η Πρωτοβουλία μας νιώθει ικανοποίηση με την τελευταία εξέλιξη, που επιτεύχθηκε, πιστεύουμε, με τη συμβολή πολλών ανθρώπων και φορέων, που συμμετείχαν στην αντίσταση σ’ αυτή τη βαρβαρότητα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με πολλούς τρόπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και με τις προσφυγές που έχουν γίνει από κάποιες από τις θιγόμενες για την αποζημίωσή τους και την τιμωρία των ενόχων, αλλά και με την επιμονή για την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων που είχαμε εξαρχής θέσει:

 

  • Άμεση απελεύθερωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.
  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική ευθύνη  στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολικη, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας  για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.    

 

 

 

https://diokomenesorothetikes.wordpress.com/

επικοινωνία: diokomenesorothetikes@gmail.com

Συνέντευξη Τύπου της Πρωτοβουλίας στα γραφεία της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποίησε την Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012 η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών. Στόχος της συνέντευξης τύπου ήταν να καταγγείλει τη φασιστική πρακτική της σύλληψης, φυλάκισης και διαπόμπευσης οροθετικών ατόμων και να ενημερώσει για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και τις συνθήκες που βιώνουν εδώ και έξι μήνες τα άτομα αυτά.

Στη συνέντευξη μίλησαν η Σίσσυ Βωβού μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας Ενάντια στη Βία κατά των Γυναικών και μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών, η Χρύσα Μπότση  γιατρός ειδικευμένη στην ΗΙV/AIDS λοίμωξη από την ACT UP ΔΡΑΣΕ και μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης, η Χαρά Παπαγεωργίου δικηγόρος και μέλος της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, ο Βαγγέλης Μάλλιος, δικηγόρος και εκπρόσωπος της Ελληνικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Σοφία Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγόρος και Εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Επίσης, παρεβρέθησαν και παρενέβησαν εκπρόσωποι και μέλη του Ελληνικού Συμβούλιου για τους Πρόσφυγες, της Act up, του Σωματείου Διεμφυλικών, βουλευτές και πλήθος κόσμου.

Η κ. Σίσσυ Βωβού τόνισε ότι κλείνουν έξι μήνες από την έναρξη αυτής της, φασιστικής έμπνευσης, επιχείρησης, η οποία υλοποιήθηκε στα πλαίσια της έκδοσης της υγειονομικής διάταξης του πρώην Υπουργού Υγείας κ. Α. Λοβέρδου. Από τις 96 προσαγωγές που έγιναν, 27 κρατήθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Το πιο σοβαρό στοιχείο της υπόθεσης, σύμφωνα και με αυτά που λένε τα θύματα είναι το ζήτημα της διαπόμπευσης και ο στιγματισμός τους. Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες, πραγματοποιεί επισκέψεις σε εβδομαδιαία βάση στο χώρο των φυλακών Κορυδαλλού όπου και κρατούνται οι γυναίκες αυτές με σκοπό την ψυχολογική και κοινωνική τους στήριξη καθώς και την προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης. Αυτή τη στιγμή κρατούνται 16 γυναίκες. Εκτός από τα ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων και της ίδιας της ζωής των γυναικών αυτών, η σύλληψη και κράτησή τους είναι ιδιαίτερα επιβλαβής και για τη δημόσια υγεία και για την πρόληψη κα αντιμετώπιση του HIV AIDS καθώς αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά επίδικα.

Συνεχίζοντας η κ. Βωβού εστίασε στην πολιτική διάσταση της σύλληψης αυτών των γυναικών και υποστήριξε ότι φυλακίζεται το αιδοίο. Σε εξαθλιωμένες γυναίκες, το κράτος άσκησε την πιο βάρβαρη πολιτική με τον πιο ακραίο τρόπο, αναδεικνύοντας την πατριαρχική αντίληψη του κράτους. Τις παρουσιάζουν ως τις μόνες υπεύθυνες για την εξάπλωση του ιού  HIV και δεν θίγουν τις ευθύνες των πελατών. Η Δημοσίευση των φωτογραφιών στερείται κάθε λογικής, καθώς το μόνο που κατάφεραν ήταν να καθησυχάσουν τους πελάτες που δεν είχαν βρεθεί μαζί τους! Η δημόσια υγεία δεν προστατεύεται χωρίς πραγματική ενημέρωση για τον ιό HIV και χωρίς εκστρατεία ενάντια στη καταναγκαστική πορνεία και το trafficking. Στόχος της πρωτοβουλίας είνα η αποφυλάκιση των γυναικών αυτών και η δημιουργία αναχώματος για να μην επαναληφθούν τέτοια γεγονότα. Τέλος αναφέρθηκε και στη σύλληψη του δημοσιογράφου Κ. Βαξεβάνη, ο οποίος κατά τη διάρκεια της σύλληψής του δήλωσε ότι το απόρρητο γίνεται σεβαστό όταν πρόκειται για τραπεζικούς καταθέτες, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των γυναικών αυτών, το απόρρητο των οποίων καταπατήθηκε βάναυσα. Παρά τις πιέσεις και τις συνεχείς καταγγελίες οι φωτογραφίες των γυναικών κατέβηκαν από την ηλεκτρονική σελίδα της αστυνομίας γύρω στα τέλη Αυγούστου, ενώ αναπαράχθηκαν και από πλείστα ΜΜΕ.

Στη συνέχεια πήρε το λόγο η κ. Χρύσα Μπότση, η οποία ενημέρωσε ότι από τις συλληφθείσες από τη στιγμή της σύλληψής τους εννέα (9) βρίσκονταν σε πλήρες AIDS και τρεις (3) είχαν άμεση ανάγκη αγωγής αλλά δεν την ελάμβαναν, ενώ ακόμα και σήμερα υπάρχουν κοπέλες που κρατούνται και χρήζουν αντιρετροϊκής θεραπείας αλλά δεν την παίρνουν. Στις κοπέλες «προτάθηκε» να κάνουν τεστ HIV, χωρίς πολλές φορές οι ίδιες οι γυναίκες να καταλαβαίνουν τι κάνουν. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι στις κοπέλες αυτές «φορτώθηκε» όλη η επιδημία του HIV-AIDS στην Ελλάδα, σχηματίζοντας την εντύπωση ότι αφού συνελήφθησαν η χώρα «καθάρισε» από το AIDS. Η επιδημία του HIV AIDS βρίσκεται σε άνοδο και αφορά κυρίως χρήστες. Οι κοπέλες έχουν ως κύρια ταυτότητα αυτή της χρήστριας και η όποια παραβατική συμπεριφορά τους απορρέει από αυτό και όχι από την κατηγορία για πορνεία. Το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη χρησιμοποίησε έντεχνα το φόβο για το AIDS, απόρροια της απουσίας ενημέρωσης του κόσμου από το ίδιο το κράτος, για να αποστρέψουν τα βλέμματα από τα πραγματικά προβλήματα.

Επίσης, η κ. Μπότση υποστήριξε ότι η σταδιακή απελευθέρωση των γυναικών είναι και αυτή μεθοδευμένη, έναντι μιας ομαδικής αποφυλάκισης, όπως και θα έπρεπε, η οποία θα δημιουργούσε αντιδράσεις και ερωτηματικά για την αρχική σύλληψή τους. Όλη η επιχείρηση στηρίχτηκε στην υγειονομική διάταξη του κ. Λοβέρδου που εκδόθηκε και εφαρμόστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και ο υγειονομικός κόσμος του ΚΕΕΛΠΝΟ, όχι όλοι, υπηρξαν άνθρωποι που αντιστάθηκαν, αλλά υπήρξαν και γιατροί που έπαιξαν το ρόλο του μπάτσου. Οι περισσότερες γυναίκες δυστυχώς δεν έχουν ενταχθεί ή παραμείνει στις δομές απεξάρτησης. Τέλος, τόνισε η κ. Μπότση, ότι είναι πολύ σημαντικο να ειπωθεί ότι όλη αυτή η υπόθεση είναι μια φοβερή άσκηση εξουσίας, η οποία δυνητικά μπορεί να ασκηθεί σε οποιονδήποτε από εμάς, αφού αρχικά η σύλληψη των γυναικών με την κατηγορία της πορνείας έγινε με την κατάθεση ενός αστυνομικού ότι κινούνταν προκλητικά στο πλήθος, ενώ το κίνητρο ήταν καθαρά πολιτικοί λόγοι.

Η κ. Χαρά Παπαγεωργίου από την Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών ανέλυσε τις νομικές πτυχές του ζητήματος. Οι κοπέλες αυτές σταματήθηκαν για έλεγχο και προσήχθησαν επειδή είχαν συγκεκριμένη εμφάνιση που παρέπεμπε σε τοξικοεξαρτημένες και εργαλειοποιήθηκαν για να κατηγορηθούν στη συνέχεια για βαριά σκοπούμενη βλάβη. Καμία από αυτές δεν είχε δώσει τη σύμφωνη γνώμη της για την υποβολή της σε εξέταση για HIV/AIDS, γεγονός που αποτελεί  ευθύ  εξαναγκασμό , ενώ ταυτόχρονα υπέφεραν από στερητικό σύνδρομο. Από τις 96 προσαγωγές σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει αν τελούσαν το αδίκημα της πορνείας ούτε και από τα στοιχεία της δικογραφίας, ενώ όλες οι συλλήψεις έγιναν με την κατάθεση ενός αστυνομικού ο οποίος κατάφερε να είναι, άγνωστο με ποιον τρόπο, παρών σε όλες τις περιπτώσεις. Το καθεστώς της προσαγωγής στην Ελλάδα, ανέφερε, είναι γκρίζα ζώνη.

Επίσης, η κ. Παπαγεωργίου τόνισε ότι η υγειονομική διάταξη στερείται νομοθετικής εξουσιοδότησης, είναι αντισυνταγματική και παρουσιάζει πολλά νομικά προβλήματα. Για το θέμα αυτό έχουν προσφύγει στο ΣτΕ η ACT UP και το Ελληνικό Συμβούλιο για του Πρόσφυγες με ημερομηνία εκδίκασης 3/2/13. Κάποιες από τις γυναίκες έχουν καταθέσει μήνυση κατα του ιατρού που τους πήρε αίμα, κατά του αστυνομικού οργάνου και κατά παντός υπευθύνου αφού δεν τηρήθηκε καμία από τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Τη μήνυση αυτή την έχουν συνυπογράψει και τέσσερις οργανώσεις (ACT UP, PRAKSIS, Κέντρο Ζωής και Θετική Φωνή). Σχετικά με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών και των στοιχείων των γυναικών έγινε από την πρώτη στιγμή αίτηση στον προϊστάμενο της εισαγγελείας να ανακληθεί η διάταξη δημοσιοποίησης, η οποία ωστόσο κατέληξε στο αρχείο με την αιτιολόγηση ότι πλέον έχει επιληφθεί η δικαιοσύνη και δεν γίνεται να παρέμβει η εισαγγελεία, ενώ έχει γίνει και προσφυγή για την απόφαση αυτή, στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Τέλος, έχει γίνει και προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο κ. Βαγγέλης Μάλλιος από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο οποίος έδωσε έμφαση στη δημοσιοποίηση των στοιχείων και στην εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών. Η αρχή έγινε από το 2007, όταν ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκης υιοθέτησε διάταξη με την οποία μπορεί εισαγγελέας να δημοσιοποιεί στοιχεία για την προστασία του κοινωνικού συνόλου και των ευάλωτων ομάδων. Ακόμα όμως και με αυτή τη διάταξη δεν είναι δυνατή η δημοσιοποίηση των συγκεκριμένων στοιχείων, μιας και δεν δίνει την εξουσιοδότηση για τη δημοσιοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Αυτό γιατί πρέπει να γίνεται σεβαστή η αρχή της αναλογικότητας. Η προστασία μπορούσε να γίνει με δημοσίευση άλλων στοιχείων, π.χ. το όνομα του οίκου ανοχής ή τις πιάτσες στο δρόμο. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να δημοσιοποιηθούν και τα στοιχεία όσων οικειοθελώς πήγαν να εξεταστούν επειδή πήγαν με τις συγκεκριμένες γυναίκες.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι η αναδημοσίευση από τον Τύπο, γεγονός που είναι απαράδεκτο γιατί καμία σκοπιμότητα και κανένα δημοσιογραφικό ενδιαφέρον δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια ενέργεια. Δυστυχώς υπάρχει υπόθεση οροθετικού που απολύθηκε αφού διαπομπεύτηκε στο χώρο εργασίας του και ο Αρειος Πάγος το 2009 έκρινε νόμιμη την απόλυση λόγω «διαφύλαξης εργασιακής ειρήνης» αν και στο εφετείο είχε δικαιωθεί. Η περίπτωση του κ. Βαξεβάνη είναι η μόνη περίπτωση αυτόφωρου για παραβίαση προσωπικών δεδομένων χωρίς να είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα.

Τελευταία από το πάνελ πήρε το λόγο η κ. Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγόρος και Εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία υπογράμμισε ότι η Ε.Ε.Δ.Α. έβγαλε Δελτίο Τύπου αναφέροντας τα δικαιώματα που παραβιάστηκαν και θέτοντας ερωτήματα στην κυβέρνηση ως επίσημος συμβουλευτικός φορέας χωρίς όμως να λάβουν απαντήσεις. Έδωσε έμφαση στο ότι η εισαγγελική διάταξη δημοσιοποίησης των στοιχείων παραβιάζει το τεκμήριο αθωότητας, γεγονός που έχει αρχίσει να συμβαίνει ολοένα και συχνότερα.

Η Ε.Ε.Δ.Α. έθεσε το ερώτημα γιατί δε γίνεται κανένας λόγος για τους πελάτες από τη στιγμή που υπάρχουν διατάξεις με τις οποίες μπορούν να διωχθούν. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία περίπτωση δίωξης. Η κ. Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου έθεσε ερωτήματα τι γίνεται με τους μετανάστες χωρίς χαρτιά που σύμφωνα με το νόμο δεν μπορούν να πάνε σε νοσοκομεία και έτσι κανένας γιατρός δεν επιτρέπεται να παρασχει υπηρεσίες. Ευτυχώς μέχρι τώρα οι γιατροί δεν υπακούουν. Τώρα με την υγειονομική διάταξη όμως υπάρχει δυνατότητα ποινική δίωξης. Τέλος επισημάνθηκε η έλλειψη ενημέρωσης γύρω από το θέμα του HIV/AIDS.

Αφότου ολοκλήρωσαν τις ομιλίες τους οι καλεσμένοι στο πάνελ έγινε συζήτηση και παρουσιάστηκαν επιπλέον πληροφορίες σχετικά με το ζήτημα. Οι γυναίκες κρατούμενες;  που δεν λαμβάνουν αγωγή είναι εξαιτίας γραφειοκρατίας, ενώ δεν έχουν τη δυνατότητα να νοσηλευθούν σε νοσοκομείο φυλακών μιας και δεν υπάρχει για γυναίκες κρατουμενες, παρά μόνο για άντρες. Επίσης, ο ιδιοκτήτης του οίκου ανοχής όπου και συνελήφθη μια από τις γυναίκες παραμένει ελεύθερος. Η υγειονομική διάταξη εξακολουθεί να εφαρμόζεται, αλλά δεν υπάρχει πλέον δημοσιοποίηση στοιχείων. Έλεγχοι γίνονται και σε τρανς άτομα, χωρίς όμως να συλλαμβάνονται και να κρατούνται. Σε αποδεδειγμένη περίπτωση σωματεμπορίας μιας εκ των γυναικών οι εισαγγελείς δήλωναν αναρμόδιοι να παραλάβουν τα στοιχεία και μόνο μετά από πολλές πιέσεις αυτό κατέστη δυνατό.

Τέλος, η κ. Κατριβάνου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε έμφαση στο κίνημα αλληλεγγύης το οποίο έχει δράσει πολυεπίπεδα σε κινηματικό, κοινοβουλευτικό και κοινωνικό πεδίο ασκώντας πίεση που εν τέλει μπορεί να αποδώσει καρπούς. Η κ. Ελένη Σπαθανά, από την Ομάδα Δικηγορων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών τόνισε ότι είναι πολύ σημαντικό που η μήνυση κατα των ιατρών, αστυνομικών οργάνων και παντός υπευθύνου φέρει την υπογραφή οργανώσεων, μιας και τα θύματα από μόνα τους μπορεί να μην προχωρούσαν. Αυτό πρέπει να αποτελέσει έναν οδηγό και παράδειγμα για το μέλλον.

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις

Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες

27 Οκτωβρίου 2012

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου

Σχεδόν μισός χρόνος έχει περάσει από την άνευ προηγουμένου επιχείρηση καταστολής και διαπόμπευσης οροθετικών τοξικοεξαρτημένων ατόμων, στην πλειονότητά τους ελληνικής καταγωγής. Με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας και εφαλτήριο την υγιεινομική διάταξη Γ.Υ. 39α/ ΦΕΚ 1002/02/04/2102, το κράτος προέβη σε σωρεία παρανομιών αναφορικά με την προσαγωγή, τη σύλληψη και την κράτησή τους.

Η υγειονομική βόμβα της οροθετικότητας των δήθεν εκδιδομένων ατόμων, χρησιμοποιήθηκε προεκλογικά από το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοίδη, για την εξυπηρέτηση καθαρά μικροπολιτικών συμφερόντων. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, το μνημόνιο λιτότητας συνοδεύεται από το μνημόνιο βίας και καταστολής, με θύματα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, που όντας στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, τους είναι δύσκολο έως αδύνατον να αντισταθούν.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών θα πραγματοποιήσει Συνέντευξη Τύπου την Τρίτη 30 Οκτωβρίου στις 13:00 στα γραφεία της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ Ακαδημίας 62, 5ος όροφος, Αθήνα, με θέμα «έξι μήνες μετά»

Μιλούν:

  •    Σίσσυ βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης

Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών

  • Χρύσα Μπότση Γιατρός ειδικευμένη στην ΗΙV/AIDS λοίμωξη από την ACT UP ΔΡΑΣΕ και μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών
  • Χαρά Γεωργίου δικηγόρος από την Ομάδας αλληλεγγύης Δικηγόρων
  • Βαγγέλης Μάλιος δικηγόρος, Εκπρόσωπος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
  • Σοφία Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγόρος, Εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Κυνήγι μαγισών στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης. Η διαπόμπευση οροθετικών γυναικών και τρανς, χρήστριων και θυμάτων τράφικινγκ

Στα τέλη Απριλίου του 2012, η παραπαίουσα τότε Κυβέρνηση με μαέστρους τον πρώην Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον πρώην Υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο ενορχήστρωσαν μια  επιχείρηση με άψογη συνεργασία της αστυνομίας, ιατρών και των ΜΜΕ για να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι οι δρόμοι είναι «καθαροί» απο τον ιό του HIV. Η ενεργοποίηση των αστυνομικών αρχών και των ιατρών που διενήργησαν τους ελέγχους έγινε με πρόσχημα την προστασία της Δημόσιας Υγείας και με όχημα την Υγειονομκή διάταξη Γ.Υ. 39α/ ΦΕΚ 1002/02/04/2102 για την προστασία της Δημόσιας Υγείας που εκδόθηκε από τον πρώην Υπουργό Υγείας.

Οι αστυνομικές αρχές προέβησαν σε προσαγωγές-συλλήψεις μεγάλου αριθμού προσώπων, στην πλειονότητά τους τοξικοεξαρτημένων. Χωρίς την προηγούμενη συναίνεσή τους, υπεβλήθησαν σε ιατρικές εξετάσεις για τη διακρίβωση τυχόν οροθετικότητας στον ιό HIV, υπό καθεστώς στέρησης της ελευθερίας τους, σε χώρους αστυνομικών τμημάτων, κατά παράβαση κάθε ιατρικής δεοντολογίας. Εις βάρος των προσώπων για τα οποία διαπιστώθηκε οροθετικότητα, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών απήγγειλε κατηγορίες για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη. Σύμφωνα με το όλως αντιφατικό κατηγορητήριο, τους αποδίδεται ότι ήταν εκδιδόμενες, οι περισσότερες από τις οποίες, ενώ δεν είχαν υποβληθεί ποτέ σε ιατρικές εξετάσεις (επομένως δεν γνώριζαν ότι ήταν φορείς HIV), ωστόσο μετέδιδαν εν γνώσει τους και με πρόθεση τον HIV. Η αρμόδια Εισαγγελέας έδωσε  εντολή δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και προσωπικών στοιχείων 29 εξ αυτών, από τις οποίες οι 26 προφυλακίστηκαν.

Από εκείνη τη στιγμή, τα πρόσωπα των οροθετικών γυναικών έκαναν το γύρο των πρωινάδικων και κάθε είδους εκπομπής «talk show», ενώ γιατροί και δημόσιοι λειτουργοί παρήλαυναν, επισημαίνοντας ότι οι γυναίκες αυτές αποτελούν εστία μόλυνσης για τη δημόσια υγεία. Ταυτόχρονα, έντρομοι πορνοπελάτες μιλούσαν για τις πουτάνες που σκορπάνε το θάνατο. Ο στόχος είχε επιτευχθεί. Η υγειονομική βόμβα της οροθετικότητας των δήθεν εκδιδομένων γυναικών, αν και φαιδρό προεκλογικό τέχνασμα στα χέρια μίας ανίσχυρης και φοβισμένης κυβέρνησης, ήταν αρκετό να αποπροσανατολίσει και να στρέψει έστω και στιγμιαία, έστω και λίγο, αλλού την οργή εκκατομυρίων Ελλήνων που υποφέρουν τον τελευταίο χρόνο από τα εξαντλητικά μέτρα λιτότητας. Ο εχθρός δεν είναι το μνημόνιο και η τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού, εχθρός είναι οι παράνομες μετανάστριες-αδήλωτες πόρνες που απειλούν να μολύνουν την ελληνική οικογένεια και την ελληνική κοινωνία[1]. Με την αποκάλυψη ωστόσο της εθνικής ταυτότητας των γυναικών, στην πλειονότητά τους Ελληνίδων, το σενάριο του «άλλου» εχθρού δεν επαληθεύθηκε . Έτσι ο εχθρός διευρύνθηκε, για να χωρέσει όλες τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (μετανάστες/ μετανάστριες, άστεγους/ άστεγες, τοξικομανείς, τρανς, εκδιδόμενους άντρες, εκδιδόμενες γυναίκες κλπ), όπως άλλωστε αποδεικνύουν και οι μαζικές προσαγωγές που λαμβάνουν χώρα σχεδόν καθημερινά, στο πλαίσιο των επιχειρήσεων σκούπα με την πλέον κυνική αλλά και παράδοξη ονομασία «Ξένιος Ζευς».

Στο πλαίσιο αυτού του πρωτοφανούς αθρωποκυνηγητού, το κράτος της βίας και της καταστολής, θέτει σε ακόμα μεγαλύτερη επισφάλεια και εξαθλίωση τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων που στερούνται ήδη τα πιο βασικά δικαιώματα (το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία κλπ), και  που βρισκόμενοι στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας δεν έχουν τη δυνατότητα αλλά ούτε και τη δύναμη να αντισταθούν. Στο όνομα της Ελλάδας της οικονομικής κρίσης, ότι ελάχιστο έχει απομείνει από το κράτος προνοίας γκρεμίζεται (κατάργηση ή συρρίκνωση των υφιστάμενων δομών υγείας, περικοπή των προγραμμάτων για το AIDS, περικοπή των προγραμμάτων απεξάρτησης κλπ) και αντικαθίσταται από μηχανισμούς δημόσιας τάξης και καταστολής.

 

Θεσμικές αντιδράσεις

Διεθνείς και εγχώριοι οργανισμοί[2] εκτός από τις δριμύτατες καταγγελίες εναντίον αυτής της πρωτοφανούς παραβίασης θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επισήμαναν τους πολλαπλούς κινδύνους που ενέχει η ποινικοποίηση της ασθένειας. «Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων συμπυκνώνει την υπάρχουσα γνώση με τρόπο κατηγορηματικό: το ιατρικό απόρρητο αποτελεί θεμελιώδη αρχή άσκησης της ιατρικής, ή έλλειψη εμπιστοσύνης για την τήρηση του απορρήτου μεταξύ ατόμων με συμπεριφορές υψηλού κινδύνου, μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο για την πρόσβασή τους σε διαγνωστικές υπηρεσίες για τον ιό HIV. Αποτελεσματική πρόληψη, ιδίως για ευάλωτες ομάδες, μπορεί να γίνει μόνο με την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης. Η επίπονη εργασία που έχει γίνει στην κατεύθυνση αυτή από ευσυνείδητους λειτουργούς υγείας τινάχθηκε στον αέρα μέσα σε λίγες ώρες».[3]  Σε ότι αφορά αποκλειστικά τις εκδιδόμενες και  τη μετάδοση του ιού HIV, η Διεθνής Αμνηστία τονίζει ότι «οι τιμωρητικές προσεγγίσεις για τη ρύθμιση της εργασίας του σεξ έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές ως προς τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού HIV ανάμεσα σε ανθρώπους που παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες και τους πελάτες τους»[4].

Είναι φανερό, ότι η επιχείρηση δημόσιου λιντσαρίσματος οροθετικών «εκδιδόμενων γυναικών» σε τίποτα δεν είχε να κάνει με την προστασία της δημόσιας υγείας. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), με γλώσσα ασυνήθιστα σκληρή,  κάνει λόγο για «κατάσταση βαρύτατης προσβολής της αρχής του κράτους δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, που εκμηδενίζει την ανθρώπινη αξία, κλονίζει την κοινωνική συνοχή και υποβαθμίζει τον πολιτισμό μας», για «βάναυση και εξευτελιστική μεταχείριση συνανθρώπων μας που παραβιάζει επιταγές του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου».

 

Το κράτος δικαίου καταλύεται. Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην υπηρεσία εκλογικών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων

Σε νομοθετικό επίπεδο, με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας και εφαλτήριο την υγιεινομική διάταξη Γ.Υ. 39α/ ΦΕΚ 1002/02/04/2102, το κράτος προέβη σε σωρεία παρανομιών αναφορικά με την προσαγωγή, τη σύλληψη και την κράτησή τους. Σε ότι αφορά τη διαδικασία προσαγωγής, συνελήφθησαν αρχικά 96 γυναίκες που βρίσκονταν σε δρόμους γύρω από την Ομόνοια, οι οποίες αφού οδηγήθηκαν στο τμήμα μεταγωγών της Πέτρου Ράλλη, σε καθεστώς στέρησης της ελευθερίας τους υποχρεώθηκαν να κάνουν τεστ διάγνωσης της hiv λοίμωξης . Η πρώτη παραβίαση είναι η παράνομη στέρηση ελευθερίας. Δεν συνελήφθησαν οι γυναίκες αυτές με την κατηγορία αυτόφωρου αδικήματος, αλλά για απλή εξακρίβωση στοιχείων. Η δεύτερη παραβίαση αφορά τον τρόπο με τον οποίο υποβλήθηκαν σε τεστ διάγνωσης της hiv λοίμωξης. Στο μεταγωγών, ένα κλιμάκιο γιατρών κάνει το τεστ διάγνωσης  ενάντια στους κανόνες της δεοντολογίας, της ελεύθερης βούλησης, της εμπιστευτικότητας και της συναίνεσης. Οι γιατροί επίσης, με άρση του απορρήτου και κατά παράβαση του νόμου περί  προστασίας προσωπικών δεδομένων, ενημέρωναν τους αστυνομικούς για τα αποτελέσματα της εξέτασης και όχι τις ενδιαφερόμενες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της σχετικής δικογραφίας, είναι φανερό ότι οι κατηγορίες στηρίχθηκαν στη δήλωση του γιατρού και στη γενική μαρτυρία ενός αστυνομικού για όλες τις κοπέλες. Αποκορύφωμα των παραβιάσεων, συνιστά η προφυλάκιση των γυναικών με απόφαση πλέον της δικαστικής αρχής, που είχε ως αποτέλεσμα την προφυλάκιση των 26 αρχικά, γυναικών.      

Απέναντι σε τόσες παραβιάσεις, και παρά την κατακραυγή σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, κατάπληξη προκάλεσε και το γεγονός ότι ένας δημόσιος φορέας όπως η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, επικαλούμενη την αρχή της διάκρισης των εξουσιών αποφάνθηκε ότι δεν έχει αρμοδιότητα να ασχοληθεί με το θέμα. Επί της ουσίας δηλαδή, η Αρχή έκρινε ως νόμιμη τη διαδικασία της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών, μόνο και μόνο επειδή η δημοσιοποίηση των προσωπικών τους στοιχείων έγινε κατόπιν εισαγγελικής διάταξης, και ως εκ τούτου η όποια παρέμβαση εκ μέρους της Αρχής θα συνιστούσε παρέμβαση της εκτελεστικής λειτουργίας στο έργο της δικαιοσύνης[5]. Έκτοτε, το επιχείρημα της διάκρισης των εξουσιών αποτελεί ένα επιπλέον όπλο στα χέρια της κυβέρνησης. Σε σχετική ερώτηση Βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, ο υφυπουργός Δικαιοσύνης όχι απλώς διαβεβαίωσε για το σύννομο των διαδικασίων σύλληψης και δίωξης των 26 γυναικών, αλλά θεμελίωσε την άποψή του διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για ένα «ζήτημα που ισσοροπεί ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα, στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, αλλά βεβαίως και στα ζητήματα διαφύλαξης της δημόσιας τάξης και υγιεινής, αλλά και της δημόσιας ασφάλειας»[6]

Όπως εύστοχα αναλύεται σε σχετικό άρθρο[7], «Η περίτεχνη αυτή «ζυγοστάθμιση» δημιουργεί ένα πολύ χοντρό ζήτημα, με δύο σκέλη. Πρώτον, τα «ανθρώπινα δικαιώματα» εμφανίζονται, a priori, ως αντικρουόμενα στη δημόσια τάξη και υγιεινή, αντίληψη εξαιρετικά βλαπτική για τη μακροημέρευσή τους. Ας σκεφτούμε μόνο πού οδηγεί μια τέτοια «πλάστιγγα» μεταξύ δικαιωμάτων και τάξης, αν εφαρμοστεί σε ζητήματα βασανιστηρίων, αστυνομικής αυθαιρεσίας ή ελευθερίας του λόγου. Δεύτερον, η λογική αυτή δεν είναι μόνο απαράδεκτη, είναι και απολύτως εσφαλμένη ως προς τη δημόσια υγεία. Η ανάρτηση των φωτογραφιών και ο δημόσιος στιγματισμός των οροθετικών έβλαψε σοβαρότατα τη δημόσια υγεία». Το σκεπτικό διαχωρισμού του υφυπουργού Δικαιοσύνης δεν μας εξηγεί επίσης, ποιοι είναι αυτοί που αξίζει να προστατευθούν και άρα ποιοι αυτοί που πρέπει να θυσιαστούν για να σωθεί η κοινωνία από «εγκλήματα κατά της ζωής και της γενετήσιας αξιοπρέπειας»[8]. Η απάντηση είναι προφανής, σε μια άνευ προηγουμένου αντιστροφή της πραγματικότητας, αναπαράγοντας τον πλέον ακραίο σεξισμό, η επίσημη πολιτεία τιμώρησε τις γυναίκες που εξαναγκάζονται τόσο στην πορνεία όσο και στο σεξ χωρίς προφυλακτικό και άφησε στο απυρόβλητο τους πελάτες της πορνείας αλλά και ολόκληρο το κύκλωμα νταβατζήδων και μαστροπών. Μία από τις 26 γυναίκες, θύμα εξαναγκαστικής πορνείας, μόλις 16 ετών, προσπαθώντας να καταλάβει και η ίδια γιατί συναίνεσε στον αναγκαστικό έλεγχο οροθετικότητας, λέει: «δεν ήξερα ότι θα με φυλακίσουν μόνο και μόνο επειδή είχα AIDS».      

 

Η Δημόσια Υγεία στα χέρια αδίστακτων «πολιτικάντηδων»

Η ποινικοποίηση της ασθένειας και ο πόλεμος ενάντια στις πιο ευάλωτες και ανυπεράσπιστες κοινωνικές ομάδες, όχι μόνο δεν διασφαλίζει την προστασία της δημόσιας υγείας αλλά την εκθέτει σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους, ενώ παράλληλα συνεισφέρει στη διεύρυνση των ανισοτήτων, στην περαιτέρω κοινωνική αποσύνθεση, στον όλο και μεγαλύτερο εκφασισμό της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής, αλλά και στο διασυρμό της χώρας διεθνώς.

Η σύλληψη των 32 γυναικών στηρίχθηκε στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης χωρίς ωστόσο  πρακτικά να εφαρμοστεί αφού στην παράγραφο 8 ορίζεται η υποχρέωση παροχής νοσηλευτικής περίθαλψης και θεραπείας σε νοσηλευτικά ιδρύματα που ορίζει ο Υπουργός Υγείας. Τα νοσηλευτικά ιδρύματα δεν ορίστηκαν, ορίστηκε όμως η φυλάκιση των οροθετικών γυναικών στον Κορυδαλλό, ως καταλληλότερης ίσως ιατρονοσηλευτικής προσέγγισης!

Η διενέργεια των τεστ για HIV δεν ακολούθησε καμιά διεθνή ή Ευρωπαϊκή οδηγία[9]. Η διενέργεια συμβουλευτικής πριν και μετά το τεστ, δεν τηρήθηκε.  Η μόνη ενημέρωση που είχαν οι συλληφθείσες, ήταν ότι πρόκειται για κάποια εξακρίβωση. Οι εξετασθείσες –κατά δήλωσή τους- πρακτικά δεν ενημερώθηκαν για το τεστ που τους έγινε. Το ταχείας ανίχνευσης τεστ για τον HIV επιβεβαιώθηκε μήνες μετά τη φυλάκισή τους σε αντίθεση με Ευρωπαϊκές και διεθνείς οδηγίες[10],[11]. Οι προϋποθέσεις της εμπιστευτικότητας και του απορρήτου για το HIV τεστ, παραβιάστηκαν βάναυσα. Ανάμεσά τους υπήρχαν δύο κοπέλες που έπαιρναν ήδη αγωγή και δεν θα είχε κανένα νόημα ο έλεγχος για να τον αποδεχθούν ή όχι.  Δύο άλλες από τις κοπέλες, Βουλγάρες Ρομά, δεν ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν και επίσης δεν μιλούν καλά Ελληνικά και  αναδύεται σαφώς το ερώτημα σε ποια γλώσσα και πώς ενημερώθηκαν για το τεστ που κλήθηκαν να συναινέσουν να κάνουν. Η μία από αυτές είναι 16 χρόνων αλλά αυτό δεν απασχόλησε κανέναν, oύτε ως προς τις συνθήκες διενέργειας του ελέγχου για HIV σε ανήλικο άτομο, ούτε και  ως προς την περαιτέρω διαχείρισή του. Μια 18χρονη είναι εντελώς κωφή και γεννάται το ίδιο ερώτημα: πως ενημερώθηκε για το τεστ και την όλη διαχείριση; Στο σύνολό τους ελάχιστες γνώριζαν τι σημαίνει το νόσημα που έχουν, τα δικαιώματά τους, τη δυνατότητά τους να πάρουν φάρμακα, να ελεγχθούν περαιτέρω ή ακόμη και την πιθανότητά τους να παραμείνουν ή όχι, στην Ελλάδα.

 

Υγειονομική Διάταξη και βιοπολιτική

Η υγειονομική διάταξη που συντάχθηκε, ψηφίστηκε και τέθηκε σε εφαρμογή σε χρόνο ρεκόρ (λιγότερο από ένα μήνα) για την Ελλάδα, είχε και έχει στόχο πρακτικά το μεταναστευτικό πληθυσμό. Οι έφοδοι της αστυνομίας και των γιατρών και του άλλου προσωπικού του ΚΕΕΛΠΝΟ που «φόρεσαν» στο αστυνομικό γκλόμπ ιατρική μπλούζα, επεκτείνονται, μετατρέποντας τη χώρα σε ένα ναζιστικής έμπνευσης τοπίο. 

Το ΚΕΕΛΠΝΟ προχώρησε ακόμη περαιτέρω στη σύσταση γραφείου Εφαρμογής της Υγειονομικής διάταξης με επικεφαλής το Διευθυντή του, εξυπηρετώντας αλήθεια ποιά συμφέροντα; Σαφώς όχι τη Δημόσια Υγεία.

Η αρχή προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, που με δική της απόφαση δημιουργήθηκε προστατευμένο αρχείο οροθετικών ασθενών στο ΚΕΕΛΠΝΟ, ειναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ δημόσιος φορέας στην Ελλάδα που αποφάνθηκε οτι νομίμως δημοσιοποιήθηκαν τα προσωπικά δεδομένα των οροθετικών γυναικών που συνελήφθησαν  και διαπομπέφθηκαν[12] Αποκήρυξε έτσι την ανεξαρτησία της και ακύρωσε την ίδια της την ύπαρξη με μια σειρά αστείων επιχειρημάτων ως προς την αδυναμία της να παρέμβει στη δικαιοσύνη..

 

Συνθήκες εγκλεισμού και μεταχείρισης

Και ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει το κυνήγι μαγισσών, προσθέτοντας νέα θύματα στα ήδη υπάρχοντα, η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που επεφύλασσε ο κρατικός μηχανισμός προς αυτές τις γυναίκες, αγαστή συνεργασία των Υπουργείων Υγείας, Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης, συνεχίζεται και μέσα στις φυλακές. Οι οροθετικές χρήστριες, μεταφέρθηκαν στον Κορυδαλλό όπου και κρατούνται . Είναι εντυπωσιακή η διάκριση που υφίστανται οι γυναίκες ακόμη και ως οροθετικές κρατούμενες. Οι άνδρες οροθετικοί κρατούμενοι σε όποια φυλακή και αν βρίσκονται στην Ελλάδα, μεταφέρονται στο Νοσοκομείο «Α. Παύλος»  των φυλακών Κορυδαλλού. Οι γυναίκες αντίθετα παραμένουν στις φυλακές.

Στις φυλακές του Κορυδαλλού βιώνουν συνθήκες κατά δήλωσή τους εξαιρετικά ανθυγιεινές (πλημμυρισμένες τουαλέτες, ποντίκια και γάτες στο χώρο, ανύπαρκτες συνθήκες καθαριότητας). Χρειάστηκαν πέντε (5) μήνες για να έχουν πλήρως ελεγχθεί (εκκρεμούν ακόμη έλεγχοι σταδιοποίησης της HIV λοίμωξης αφού είναι γνωστές οι δυσκολίες των νοσοκομείων για τον πλήρη έλεγχο σταδιοποίησης της HIV λοίμωξης). Άγνωστη παραμένει η πιθανή λοίμωξη από ηπατίτιδα C (HCV) και η σταδιοποίησή της.  «Παρακολουθούνται» από τον ιατρό του Ν. Α. Παύλος και όχι από τους ιατρούς των γυναικείων φυλακών. Έχουν αδυναμία επικοινωνίας με τις οικογένειές τους και παραλαβής χρημάτων των γυναικών από τη Ρουμανία ή τη Ρωσία. Από τις 31 συνολικά γυναίκες εννέα βρίσκονται σε πλήρες AIDS, υπάρχουν γυναίκες που δεν έχουν ξεκινήσει (5 μήνες μετά) ακόμη θεραπεία, ενώ γυναίκα με διαπιστωμένη πνευμονική φυματίωση αντί να νοσηλεύεται, βρίσκεται σε απομόνωση σε πλήρως ακατάλληλες συνθήκες για τη δική της υγεία αλλά και των υπολοίπων. Επίσης, πρόσφατα εντοπίστηκαν ανάμεσά τους, κρούσματα ψώρας.

Σε ότι αφορά το θέμα της τοξικοεξάρτησης των γυναικών (26 από τις 28 είναι χρήστριες), σύμφωνα με πληροφόρηση από το ΚΕΘΕΑ από τις 13 που αποφυλακίστηκαν, μόνο μία παραμένει σε δομή του ΚΕΘΕΑ. Παρότι δεν έχουμε ακριβή πληροφόρηση, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι περισσότερες έχουν επιστρέψει στις «πιάτσες» τοξικομανών και δεν παίρνουν αντιρετροϊκή αγωγή. Όπως και στην περίπτωση της παράνομης σύλληψης και κράτησής τους, η διαδικασία των αποφυλακίσεων γεννά πολλά ερωτήματα σχετικά με την αντιμετώπισή τους ως «περιττών σωμάτων», καθώς και την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους.

 

Εξι  μήνες μετά

Οι αποφυλακίσεις που ξεκίνησαν και συνεχίζονται ανά δύο άτομα, ανέδειξαν ακόμη καθαρότερα, την κρατική αναλγησία. Καμιά ευελιξία στην επιλογή. Παρά την περί του αντιθέτου, εισήγηση του ΚΕΘΕΑ, τα κορίτσια που ακόμη δεν είχαν σταθεί καλά στα πόδια τους στο δρόμο της απεξάρτησης, αποφυλακίστηκαν χωρίς καμμιά φροτίδα για τη συνέχεια, για να καταλήξουν ξανά στις πιάτσες,. ¨Έτσι ανάλγητα όπως φυλακίστηκαν, έτσι  ανάλγητα και χωρίς κανένα προγραμματισμό, χωρίς καμμιά ενοχή, ρίχτηκαν ξανά σαν σκουπίδια στο δρόμο..

https://diokomenesorothetikes.wordpress.com/

 


[1]«Ο τότε υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος χαρακτήρισε «μεγάλο πρόβλημα της πόλης την αδήλωτη παράνομη πορνεία και τη σχέση της με το πρόβλημα της διάδοσης του AIDS» διευκρινίζοντας ότι η μετάδοση γίνεται «από την παράνομη μετανάστρια στον Ελληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια»  (Ελευθεροτυπία, 16 Δεκεμβρίου 2012). 

[2] Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, η Διεθνής Αμνηστία, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων  (ECDC), η UNAIDS, η WHO το Human Rights Watch κλπ. 

[3] Τάκης Παναγιωτόπουλος , καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, Η Καθημερινή, 4 Μαίου 2012. 

[4] «Εργαζόμενες του σεξ – μετανάστες: Υγεία και Διακρίσεις», Τριμηνιαία Έκδοση της Ελληνικής Επιτροπής της Διεθνούς Αμνηστίας, Τεύχος 2ο Απρίλιος-Μάιος-Ιούνιος 2012, σελ. 6. 

[5] Για μία πλήρη ανάλυση της απόφασης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για τις διωκόμενες οροθετικές: E-lawyer, «Η απόφαση της Αρχής Δεδομένων για τις συλληφθείσες οροθετικές», RED Notebook, 10 Αυγούστου 2012.  

[6] Πρακτικά Βουλής, ΙΕ’ Περίοδος Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, Σύνοδος Α’, Συνεδρίαση Θ’, 27 Ιουλίου 2012.

[7] Στρατής Μπουρνάζος, «Ο συνεχιζόμενος εξευτελισμός των οροθετικών γυναικών και του δικαίου: Με τις ευλογίες του Υπουργείου Δικαιοσύνης», RED Notebook 30 Ιουλίου 2012.  

[8] Ν. 2472/1997.

[9] ECDC guidance. HIV testing: increasing uptake and effectiveness in the EU, Stocholm, December 2010.

[10]  Poljak M, Smit E, Ross J. 2008 European guidelines on HIV testing.Int.J.STDs AIDS 2009;20(2):77-83.

 

[11] WHO.Guidelines for Assuring the Accuracy and reliability of HIV rapid testing: applying a quality system approach.2005.Geneva